Każda metropolia ma swój unikalny puls, a jednym z najciekawszych czynników, które kształtują miejscową tożsamość, jest mowa. Gwara warszawska, choć obecnie coraz rzadziej spotykana na ulicach Warszawy, przez wiele lat była nieodłącznym elementem życia powszedniego mieszkańców. To dzięki niej stolica miała swój wyjątkowy styl, w którym mieszały się oddziaływania różnych tradycji, klas społecznych i wydarzeń dziejowych.
Słowa takie jak „bryka”, „szmaciak” czy „melina” przekazywały nie tylko ściśle określone sens, ale również uczucia i koloryt, których nie sposób przekazać w ogólnej mowie. Były jak muzyka – rozpoznawalne, melodyjne i niepowtarzalne. To właśnie ta oryginalność sprawia, że gwara została tematem badań językoznawców, inspiracją dla artystów i ważnym elementem edukacji o przeszłości stolicy.
Współcześnie odtwarzanie i upowszechnianie dawnego języka to nie tylko nostalgiczna wędrówka do minionych czasów. To także szansa na tworzenie więzi między pokoleniami – starsi mieszkańcy mogą dzielić się swoją wiedzą, a nowe pokolenie poznawać wyrażenia, które wywołują wrażenie jak fragmenty opowieści sprzed lat. Włączenie gwary w spektakle teatralne, występy czy zajęcia pozwala poczuć klimat dawnej Warszawy i pojąć, jak istotną rolę gwara pełnił w tworzeniu relacji sąsiedzkich.
Inicjatywa Warszawiaki pokazuje, że kultura nie musi być ograniczona w instytucjach, lecz może funkcjonować na ulicach, w dziedzińcach i na estradach. Dzięki takim inicjatywom mowa warszawiaków ponownie zdobywa swoje miejsce w świadomości mieszkańców, a jednocześnie staje się inspiracją do budowania nowoczesnej, autentycznej identyfikacji stolicy.