Silniki synchroniczne dotychczas były bardzo rzadko stosowane do napędów. Przyczyna tego stanu rzeczy tkwi w tym, że obsługa silnika synchronicznego ze względu na specjalny charakter i trudny rozruch wymagała personelu znacznie bardziej wykwalifikowanego niż obsługa silnika asynchronicznego, pierścieniowego lub zwartego. Obecnie jednak obsługa silnika synchronicznego, a w szczególności jego rozruch, są znacznie uproszczone dzięki szeroko rozwiniętej automatyzacji układów napędowych. Rozruch i większą część czynności wykonywanych przedtem przez personel obsługujący wykonują w sposób automatyczny układy rozruchowe po naciśnięciu odpowiedniego przycisku. Dlatego niczym nieuzasadnione jest unikanie w obecnej chwili stosowania silników synchronicznych do napędów w urządzeniach większej mocy, w których częstość wyłączeń i załączeń nie jest duża i nie zależy nam na regulacji prędkości obrotowej.